We schrijven 1987. Het Vlaams-nationalisme is zich nog aan het herstellen van de zware klap die het gekregen heeft op het ogenblik dat de Volksunie het Egmontpact ondertekende. De grote doorbraak van het Vlaams Blok moet nog volgen.

In feite zijn de Vlaams-nationalisten nog bezig aan wat later de lange tocht door de woestijn zal genoemd worden. Hun politieke slagkracht is totaal gebroken. En al zijn er wel een behoorlijk aantal militanten en kaderleden trouw gebleven aan de principes, zij zijn nog niet helemaal gereorganiseerd en vinden een voorlopige schuilplaats in een aantal strijd- en vormingsbewegingen die er ondermeer voor zorgen dat er een soort van subcultuur ontstaat waarin de Vlaams-nationalisten zich thuis voelen.

Er wordt veel aandacht geschonken aan tradities en daarin past het cantusritueel, dat zo eigen is aan de traditionele Vlaamse studentenbeweging. Er worden dan ook behoorlijk wat cantussen georganiseerd, ook door verenigingen die weinig of niets met faculteit of hogeschool te maken hebben. Zo ontstaat stilaan een selectie van een aantal mensen die met muziek vertrouwd zijn en/of goed kunnen zingen, en elkaar bijgevolg regelmatig op zangavonden ontmoeten. Een aantal van hen (17 om precies te zijn) wordt zelfs uitgenodigd om een cantus in een opnamestudio te gaan zingen. De bedoeling: een cassette van een cantus uitgeven.

Het groepje zangers, onder leiding van Herwig “Twiggy” Praet, wordt begeleid door de nog steeds actieve nationalistische accordeonist Jan Janssen en de inmiddels overleden pianist Stonne Wouters, die terplekke tot zijn eigen verbazing ontdekt dat hij voor de eerste keer van z’n leven een Vlaamse zangavond op een Steinway-vleugelpiano zal begeleiden. De groep heeft niet gerepeteerd, maar zangers en muzikanten zijn wel behoorlijk vertrouwd met elkaar. Enkele weken later wordt in Vlaanderen de cassette van die opname in allerlei radicale clubs, verenigingen en cafés aan de man gebracht en met succes.

Onlangs kwam iemand tot de vaststelling dat van de 17 zangers van toen er ondertussen 4 parlementslid van het Vlaams Belang geworden zijn, namelijk de senatoren Nele Jansegers en Jurgen Ceder en de volksvertegenwoordigers Gerolf Annemans en Francis Van den Eynde. Het idee ontstond om deze cantus opnieuw uit te geven, maar nu in de vorm van een CD.

Vier parlementsleden die samen een plaat uitgeven is al merkwaardig op zichzelf, maar dat uit dat zangersgroepje van toen vier mensen in Kamer en Senaat zouden geraken is misschien nog opmerkelijker. Maar parlementslid of niet, dit viertal zingt nog steeds. Non est mutatio rerum… voor hen is niets veranderd.