In dit boek vertelt zakenman Van Gaever zijn wedervaren in de voetbalwereld. Zo werd hij twee keer bij het toenmalige Beerschot als redder binnengehaald en één keer bij Berchem. Wat hij aantrof, was een wereld van bedrog en een wereld waar enkel winnen telt. En dat doel heiligt blijkbaar de middelen.

Inhoudelijk is het een sterk boek, zeker voor mensen die een beetje thuis zijn in het voetbal in het algemeen en de Antwerpse voetbalclubs in het bijzonder. De lezer valt van de ene verbazing in de andere. Het voetbalwereldje blijkt door en door rot te zijn. Volgens de auteur hangt het aaneen van geknoei, fraude, omkoping, slechte of quasi onbestaande (bewust of onbewust) boekhoudingen, zwartwerk,… De voetbalclubs die meestal vzw’s zijn, hebben vaak zoveel satellietorganisaties dat het hele boeltje ondoorzichtig wordt. Elke keer als Van Gaever orde op zaken wenst te stellen, loopt hij tegen een muur. Dat was het geval bij Beerschot toen hij voldoende financiers bij elkaar had gekregen om een operatie redding op te starten, maar het stamnummer van de voetbalclub voor zijn neus werd weggekaapt. ‘Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen’ zegt het spreekwoord, maar Van Gaever laat zich kort daarop toch overhalen om Berchem Sport uit de nood te helpen. Maar ook daar wordt hij geconfronteerd met dezelfde knoeiboel. Alle aantijgingen staaft de auteur met talloze bijlagen van faxen, brieven, rekeningen en dergelijke.

Ook de nonchalance bij zowel de voetbalclubs als de lokale overheid zijn gewoonweg hallucinant. Om u een voorbeeld te geven: bij de omvorming van K. Berchem Sport van een vzw naar een NV, had gedelegeerd bestuurder Van Gaever uiteraard een huurcontract nodig van de stad Antwerpen voor het stadion dat stadseigendom is. Jarenlang heeft de stad dan ook geen frank gezien van Berchem. Meer zelfs, Van Gaever moest maanden de deur van het stadhuis platlopen om een huurcontract te pakken te krijgen. Het was… onvindbaar. En Berchem was lang niet de enige voetbal- of zelfs sportclub die zich in die positie bevond.

Wat Freddy Van Gaever eveneens enorm tegensteekt in het voetbal, is de transfermarkt waarbij voetballers als vee worden verkocht. Tegenwoordig is het zo dat er b.v. bij een derby Beerschot-Antwerp geen enkele Antwerpenaar meer meespeelt, maar spelers uit Egypte, Libanon, Ghana en ga zo maar door. Van Gaever heeft daarvoor zelfs een eenvoudige oplossing klaar. Elke speler die door een club wordt aangekocht, moet eerst twee jaar bij de reserven spelen voordat hij in het eerste elftal kan worden opgesteld. Op die manier wordt de transfermarkt een heel stuk minder aantrekkelijk en zal de eigen jeugd makkelijker een kans krijgen.

Uiteindelijk heeft Freddy Van Gaever het voetbal ontgoocheld de rug toegekeerd. Het wereldje waarin hij terecht was gekomen beviel hem steeds minder. Niet zonder reden zoals u in het boek kan lezen.